Bir çocuğun sorduğu soru, bir büyüğün anlattığı hikâye, birlikte bakılan bir bitki. ECOLIVE’ın eğitim yaklaşımı, bu gündelik karşılaşmaların değerini yerleşkenin tasarımına taşıyor. Kreş, okul ve uygulamalı eğitim alanları, üretimle ve sosyal yaşamla ilişki içinde düşünüldü. Öğrenme, farklı kuşakların birbirini tanıyabildiği bir çevrenin parçası olarak ele alınıyor.
Bahçeler ve seralar, çocukların yetişen bir ürünün mevsimlerle ilişkisini görebileceği alanlar olarak tasarlandı. Toprağın hazırlanmasından bitkinin bakımına uzanan süreç, okulda ele alınan konuları gündelik deneyimlerle ilişkilendirme olanağı taşıyor. Kreş ve okulun kampüs içindeki yeri de bu ilişki üzerinden düşünüldü. Çevreye özen göstermek ve ortak bir işin sorumluluğunu paylaşmak, eğitim yaklaşımının temel konuları arasında.
Ortak bahçeler, atölyeler ve sosyal buluşma alanları, farklı yaşların birlikte zaman geçirebilmesi için planlandı. İleri yaştaki bireylerin deneyimlerini paylaşabilmesi, çocukların da kendi merakları ve bakış açılarıyla bu karşılaşmalara katılması önemseniyor. Tasarımın hedefi, kuşaklar arasındaki ilişkilere gündelik hayatta yer açmak. Birlikte üretmek, sohbet etmek ve bir uğraşı paylaşmak bu yaşam fikrinin parçaları.
Kampüs programında sağlık, bakım ve rehabilitasyon alanlarıyla ilişkili uygulamalı eğitime de yer ayrıldı. Eğitim yaklaşımı, öğrencilerin teorik bilgiyi yaşamın içindeki ihtiyaçlarla birlikte değerlendirebilmesini hedefliyor. Eğitim birimleriyle sağlık alanlarının yakınlığı, mesleki bilgi ile gündelik yaşam arasında bağ kuran bir mekânsal düzen oluşturuyor. Öğrenmenin gözlem, deneyim ve insana duyarlı bir bakışla zenginleşmesi bu yaklaşımın temelinde yer alıyor.
Projenin eğitim programında gerontoloji, fizik tedavi, yaşlı bakımı ve hemşirelik gibi disiplinlerle ilişkili bir sağlık yüksekokulu yaklaşımı yer alıyor. Bu alanların kampüsün sağlık ve bakım birimleriyle yakın düşünülmesi, uygulamalı öğrenme hedefinden kaynaklanıyor. Öğrencilerin mesleki bilgiyi insanın gündelik ihtiyaçlarıyla birlikte değerlendirebilmesi, akademik yaşamın yerleşke içindeki konumunu belirleyen temel düşünceler arasında bulunuyor.
Rehabilitasyon, wellness koçluğu ve sağlık takibi, öngörülen uygulamalı eğitim başlıkları arasında sayılıyor. Buradaki yaklaşım, öğrencilerin teorik derslerden sonra farklı çalışma ortamlarıyla ilişki kurabilmesine dayanıyor. Eğitimle bakımın aynı kampüste bulunması, ortak mekânların ve günlük karşılaşmaların önemini artırıyor. Mesleki öğrenmenin insani ilişkilerle birlikte düşünülmesi, yerleşkenin eğitim yaklaşımına yön veriyor.
Kreş ve okul, doğayla temasın ve üretime tanıklığın gündelik eğitimle birleştiği mekânlar olarak ele alınıyor. Çocukların ortak yaşama ilişkin sorumlulukları tanıması, bu eğitim yaklaşımının temel amaçları arasında.
İleri yaştaki bireylerin rehberliği ve deneyimi, kuşaklar arasındaki öğrenme fikrinde değer taşıyor. Çocuklarla kurulan ilişki, karşılıklı paylaşımın ve toplumsal dayanışmanın gelişebileceği bir kampüs çevresi oluşturma hedefinin parçası.
Sağlık ve bakım disiplinlerinin uygulamayla ilişkisi, akademik yaşamın kampüsteki yerini belirliyor. Eğitim alanları, öğrencilerin mesleki konuları sakinlerin gündelik yaşamıyla birlikte görebilmesine yönelik bir tasarım düşüncesi içinde yer alıyor.
Sebze üretim alanları, eğitim yaklaşımında beslenme, ekoloji ve sorumluluk konularının birlikte ele alınabileceği canlı öğrenme ortamları olarak tanımlanıyor. Bir ürünün yetişmesine tanık olmak, günlük yaşamda tüketilen gıdayla bağ kurmaya yönelik bir deneyim sunabilir. Kreş ve okul programının üretimle ilişkisi bu düşünceye dayanıyor. Çocukların çevrelerini tanıması, ortak emeği fark etmesi ve bakım vermeyi deneyimlemesi önemseniyor.
Amfitiyatro, ortak kütüphane ve el sanatları atölyeleri, farklı kuşakların ilgi alanları etrafında buluşabileceği mekânlar olarak düşünülüyor. Bu çeşitlilik, bir arada geçirilen zamanı yalnızca eğitim saatleriyle sınırlamayan bir yerleşim yaklaşımı oluşturuyor. Paylaşılan bilgi kadar birlikte yapılan bir işin kendisi de değer taşıyor. Sosyal meydan, öğrencilerle sakinlerin kampüs içindeki günlük karşılaşmalarına alan açan ortak merkez olarak tasarlandı.
Her kuşağın paylaşacak bir deneyimi, soracak bir sorusu var.
Kreş ve okulun yanında sağlık ve bakım disiplinlerinde uygulamalı eğitim düşüncesi de bulunuyor. Öğrencilerin, çocukların ve ileri yaştaki bireylerin farklı biçimlerde yer aldığı bir öğrenme çevresi amaçlanıyor.
Gerontoloji, fizik tedavi, yaşlı bakımı ve hemşirelik disiplinleri eğitim programının çerçevesinde yer alıyor. Rehabilitasyon, wellness koçluğu ve sağlık takibi ise uygulamalı öğrenmeyle ilişkilendirilen başlıklar arasında. Eğitim mekânlarının sağlık birimleriyle ilişkisi, bilgi ile gözlem arasında bağ kurmayı amaçlıyor.
Tasarımdaki ortak üretim bahçeleri, el sanatları atölyeleri, kütüphane ve sosyal meydan farklı yaşların karşılaşabileceği alanlar olarak düşünülüyor. Bu mekânlar, ortak ilgi alanları ve gündelik uğraşlar üzerinden paylaşım kurulmasına yer ayırıyor.
